Reizen en/of vakantie vieren

Zo op de fiets voel ik mij soms net een middeleeuwse marskramer die door het Heilige Roomse Rijk reisde (zo heette het Duitse Keizerrijk tot 1806 officieel). Hoeveel kilometer legde zo'n reiziger per dag af met z'n karretje met een ezel er voor? Ik denk geen 60 tot 80 km. zoals ik, ik denk minder. De snelste reizigers waren natuurlijk mensen die zich snel met een paard met een paar zadeltassen konden verplaatsen. Maar ja... ook dan, het paard moet ook eten. En de hele dag in galop dat kan het beestje ook niet.

Vroeger was reizen dus een langzame aangelegenheid. En iemand die veel reist kan veel verhalen, zo gaat het spreekwoord. Maar gaat dat nog wel op voor mensen die met het vliegtuig naar verwegistan gaan, daar een beetje de ecotoerist (in het gunstigste geval) uithangen en daarna weer terugvliegen? Of als je met 150 km. over de Duitse Autobahn naar het Schwarzwald raast? Wat zie je dan onderweg, behalve tankstations en rasttatten?

Op de fiets kom je volgens mij het dichtst bij de ervaring die de oorspronkelijke reizigers hadden. En het leuke is dat volgens mij de aangegeven fietsroutes de oude handelsroutes volgen. Langs de Donau bijvoorbeeld, of zoals (vanaf) gisteren door het Rijndal. Streken met veel historie. Te zien aan de burchten en paleizen. Maar misschien vind je de historie nog wel meer in eeuwenoude Gasthofen waar ik regelmatig een nacht verblijf. De laatste Gasthof, was al 250 jaar in bedrijf, al in beheer bij de 11e generatie. En ik ben denk ik nog wel op oudere locaties geweest. Zulke Gasthofen, waar je ook nog kunt slapen, tref je vooral aan langs de fietsroutes. Want daar moeten ze het van hebben. Van de nieuwe langzame reiziger, die weer wil voelen en ervaren hoe het landschap langzaam verandert terwijl hij/zij uur na uur in het zadel zit en de trappers ronddraait.

Nou ja, niet dat gewoon vakantie vieren, lekker in een huisje, een tent, in je blote bast aan een Turks zwembad met een cocktail in de hand, nu zo verkeerd is. Mijn punt is dat het twee verschillende dingen zijn: Reizen en vakantie vieren. Allebei leuk en noodzakelijk op z'n tijd.

Dat was het weer, een wijze les van een bruinverbrande reiziger.

Met spekjes!

Bart

Terug naar het noorden

Donaueschingen was mijn zuidelijkste bestemming. Het ligt zo´n 50 km ten noorden van Basel in Zwitserland. Ongeveer 100 km ten zuiden van Parijs. Van de vertrouwde Donauradweg afgeweken, en op zoek naar de Neckar, moest ik eerst door een glooiend landschap fietsen. Iemand noemde dat soort wegen een soort intervaltraining. Even heel hard trappen dan rusten, dan weer heel hard trappen enz. Je moet even in het ritme komen, dan voelt het wel lekker.

Op het moment zit ik dichtbij Tubingen. Daar zocht ik een Schiergids-collega op die hier vroegmenselijke vondsten aan het analyseren is. Schedels, fluitjes, potten en pannen zeg maar. Tubingen is een kleine studentenstad. Er wonen 82.000 mensen waarvan 22.000 studenten. Wat ik er op een regenachtige zondagmiddag van gezien heb, was het echt gezellig. Overal terrasjes en vooral de typisch Duitse Italiaanse Eiscafé's.

De hotels in de stad waren niet te betalen (80 euro voor een einzelzimmer), dus 10 km. buiten het stadje wat geboekt bij Hotel Venezia. Gegeten bij Vesuvio en ook al zo'n lekker Italiaans ijsje op. Voor mijn gevoel wonen er heel veel Italianen in Duitsland. Je hoort het personeel veel Italiaans spreken, maar voor de rest lijken ze ook prima geintegreerd. Omdat ze zo lekker pizza's kunnen bakken natuurlijk, en lekker ijs kunnen maken. Wat dat betreft moeten de Marokkanen flink uitventen dat Tajine-schotels erg lekker zijn, dan komt alles goed. Want zoals bekend: De liefde van de man, gaat door de maag!

Voor de rest regende het pijpenstelen vanmiddag. Fijn natuurlijk voor de verandering. Maar laat morgen de zon maar weer schijnen. 25 graden, briesje in de rug, en deze jongen kan weer heel wat kilometertjes vooruit. Terug naar Holland!

Wir treffen uns in der finale

Wederom een dagje rustig aan in Donaueschingen, bij de bron van de Donau. De regio biedt haar hotelbezoekers een gratis dagje treinen en bussen aan de in het Zwarte Woud. En daar heb ik vandaag gebruik van gemaakt. Omdat de weersverwachting in de lagere delen van Baden Wurtemberg zo'n 34 graden aangaf, ben ik gevlucht naar de hoogste berg hier, 1494 meter hoog, de Feldberg! De treinreis en de daaropvolgende busreis waren spectaculair. Blij dat ik er niet op hoefde te fietsen! Diepe ravijnen, donker groene dennenbossen, bij donker weer vast 'zwart' vandaar de naam.
Op de Feldberg was het zo'n 25 graden en er stond een beetje wind. Het deed een beetje Schiermonnikoogs aan kwa weer, als het in de rest van NL om te stikken zo heet is.

Terug in Donaueschingen de vertrouwde voetbalgeluiden uit de café's. Goed het was al 2-1 en ze hoefden nog maar 20 minuten te spelen ofzo. Maar het bleef de hele tijd heel spannend. Ik had overigens mijn ware NL-aard nog niet geuit. Zodat ik rustig het Duitse publiek kon aanzien, en merkte dat ze erg voor NL waren. Na afloop vertelde ik wel dat Nederlands was, en daar werd op gereageerd, 'gut fur Sie... wir treffen uns in finale!' En zo is het maar net. We gaan natuurlijk het nieuwe wonderkind van de Duitsers (wederom een Muller, net als in '74) geen kans geven, en we zorgen voor een glorieuze overwinning. Of ik dan nog zo goed wegkom....???

Morgen het Donaudal uit, en op weg naar het Neckardal. Dat komt dan weer uit in het Rheindal, en van daaruit naar het Moezeldal. Nou ja, en daar tussenin verwacht ik nog wel 23 klimmetjes, en 18 keer fout rijden. Ach so.. het hoort er allemaal bij.

Je vraagt je misschien af, waar blijven de foto's op deze weblog. Ik heb het verkeerde snoertje meegenomen - van een andere camera - en die past dus niet. Zodra ik terug ben in NL zet ik er foto's op.

Grusskott

Ps De eigenaren van dit hotel is de familie Kuttruffer, nee, ik verzin het niet.
Vandaag moest ik overstappen bij halte TitiSee
Rare jongens die Duitsers