Zo op de fiets voel ik mij soms net een middeleeuwse marskramer die door het Heilige Roomse Rijk reisde (zo heette het Duitse Keizerrijk tot 1806 officieel). Hoeveel kilometer legde zo'n reiziger per dag af met z'n karretje met een ezel er voor? Ik denk geen 60 tot 80 km. zoals ik, ik denk minder. De snelste reizigers waren natuurlijk mensen die zich snel met een paard met een paar zadeltassen konden verplaatsen. Maar ja... ook dan, het paard moet ook eten. En de hele dag in galop dat kan het beestje ook niet.
Vroeger was reizen dus een langzame aangelegenheid. En iemand die veel reist kan veel verhalen, zo gaat het spreekwoord. Maar gaat dat nog wel op voor mensen die met het vliegtuig naar verwegistan gaan, daar een beetje de ecotoerist (in het gunstigste geval) uithangen en daarna weer terugvliegen? Of als je met 150 km. over de Duitse Autobahn naar het Schwarzwald raast? Wat zie je dan onderweg, behalve tankstations en rasttatten?
Op de fiets kom je volgens mij het dichtst bij de ervaring die de oorspronkelijke reizigers hadden. En het leuke is dat volgens mij de aangegeven fietsroutes de oude handelsroutes volgen. Langs de Donau bijvoorbeeld, of zoals (vanaf) gisteren door het Rijndal. Streken met veel historie. Te zien aan de burchten en paleizen. Maar misschien vind je de historie nog wel meer in eeuwenoude Gasthofen waar ik regelmatig een nacht verblijf. De laatste Gasthof, was al 250 jaar in bedrijf, al in beheer bij de 11e generatie. En ik ben denk ik nog wel op oudere locaties geweest. Zulke Gasthofen, waar je ook nog kunt slapen, tref je vooral aan langs de fietsroutes. Want daar moeten ze het van hebben. Van de nieuwe langzame reiziger, die weer wil voelen en ervaren hoe het landschap langzaam verandert terwijl hij/zij uur na uur in het zadel zit en de trappers ronddraait.
Nou ja, niet dat gewoon vakantie vieren, lekker in een huisje, een tent, in je blote bast aan een Turks zwembad met een cocktail in de hand, nu zo verkeerd is. Mijn punt is dat het twee verschillende dingen zijn: Reizen en vakantie vieren. Allebei leuk en noodzakelijk op z'n tijd.
Dat was het weer, een wijze les van een bruinverbrande reiziger.
Met spekjes!
Bart
woensdag 7 juli 2010
zondag 4 juli 2010
Terug naar het noorden
Donaueschingen was mijn zuidelijkste bestemming. Het ligt zo´n 50 km ten noorden van Basel in Zwitserland. Ongeveer 100 km ten zuiden van Parijs. Van de vertrouwde Donauradweg afgeweken, en op zoek naar de Neckar, moest ik eerst door een glooiend landschap fietsen. Iemand noemde dat soort wegen een soort intervaltraining. Even heel hard trappen dan rusten, dan weer heel hard trappen enz. Je moet even in het ritme komen, dan voelt het wel lekker.
Op het moment zit ik dichtbij Tubingen. Daar zocht ik een Schiergids-collega op die hier vroegmenselijke vondsten aan het analyseren is. Schedels, fluitjes, potten en pannen zeg maar. Tubingen is een kleine studentenstad. Er wonen 82.000 mensen waarvan 22.000 studenten. Wat ik er op een regenachtige zondagmiddag van gezien heb, was het echt gezellig. Overal terrasjes en vooral de typisch Duitse Italiaanse Eiscafé's.
De hotels in de stad waren niet te betalen (80 euro voor een einzelzimmer), dus 10 km. buiten het stadje wat geboekt bij Hotel Venezia. Gegeten bij Vesuvio en ook al zo'n lekker Italiaans ijsje op. Voor mijn gevoel wonen er heel veel Italianen in Duitsland. Je hoort het personeel veel Italiaans spreken, maar voor de rest lijken ze ook prima geintegreerd. Omdat ze zo lekker pizza's kunnen bakken natuurlijk, en lekker ijs kunnen maken. Wat dat betreft moeten de Marokkanen flink uitventen dat Tajine-schotels erg lekker zijn, dan komt alles goed. Want zoals bekend: De liefde van de man, gaat door de maag!
Voor de rest regende het pijpenstelen vanmiddag. Fijn natuurlijk voor de verandering. Maar laat morgen de zon maar weer schijnen. 25 graden, briesje in de rug, en deze jongen kan weer heel wat kilometertjes vooruit. Terug naar Holland!
Op het moment zit ik dichtbij Tubingen. Daar zocht ik een Schiergids-collega op die hier vroegmenselijke vondsten aan het analyseren is. Schedels, fluitjes, potten en pannen zeg maar. Tubingen is een kleine studentenstad. Er wonen 82.000 mensen waarvan 22.000 studenten. Wat ik er op een regenachtige zondagmiddag van gezien heb, was het echt gezellig. Overal terrasjes en vooral de typisch Duitse Italiaanse Eiscafé's.
De hotels in de stad waren niet te betalen (80 euro voor een einzelzimmer), dus 10 km. buiten het stadje wat geboekt bij Hotel Venezia. Gegeten bij Vesuvio en ook al zo'n lekker Italiaans ijsje op. Voor mijn gevoel wonen er heel veel Italianen in Duitsland. Je hoort het personeel veel Italiaans spreken, maar voor de rest lijken ze ook prima geintegreerd. Omdat ze zo lekker pizza's kunnen bakken natuurlijk, en lekker ijs kunnen maken. Wat dat betreft moeten de Marokkanen flink uitventen dat Tajine-schotels erg lekker zijn, dan komt alles goed. Want zoals bekend: De liefde van de man, gaat door de maag!
Voor de rest regende het pijpenstelen vanmiddag. Fijn natuurlijk voor de verandering. Maar laat morgen de zon maar weer schijnen. 25 graden, briesje in de rug, en deze jongen kan weer heel wat kilometertjes vooruit. Terug naar Holland!
vrijdag 2 juli 2010
Wir treffen uns in der finale
Wederom een dagje rustig aan in Donaueschingen, bij de bron van de Donau. De regio biedt haar hotelbezoekers een gratis dagje treinen en bussen aan de in het Zwarte Woud. En daar heb ik vandaag gebruik van gemaakt. Omdat de weersverwachting in de lagere delen van Baden Wurtemberg zo'n 34 graden aangaf, ben ik gevlucht naar de hoogste berg hier, 1494 meter hoog, de Feldberg! De treinreis en de daaropvolgende busreis waren spectaculair. Blij dat ik er niet op hoefde te fietsen! Diepe ravijnen, donker groene dennenbossen, bij donker weer vast 'zwart' vandaar de naam.
Op de Feldberg was het zo'n 25 graden en er stond een beetje wind. Het deed een beetje Schiermonnikoogs aan kwa weer, als het in de rest van NL om te stikken zo heet is.
Terug in Donaueschingen de vertrouwde voetbalgeluiden uit de café's. Goed het was al 2-1 en ze hoefden nog maar 20 minuten te spelen ofzo. Maar het bleef de hele tijd heel spannend. Ik had overigens mijn ware NL-aard nog niet geuit. Zodat ik rustig het Duitse publiek kon aanzien, en merkte dat ze erg voor NL waren. Na afloop vertelde ik wel dat Nederlands was, en daar werd op gereageerd, 'gut fur Sie... wir treffen uns in finale!' En zo is het maar net. We gaan natuurlijk het nieuwe wonderkind van de Duitsers (wederom een Muller, net als in '74) geen kans geven, en we zorgen voor een glorieuze overwinning. Of ik dan nog zo goed wegkom....???
Morgen het Donaudal uit, en op weg naar het Neckardal. Dat komt dan weer uit in het Rheindal, en van daaruit naar het Moezeldal. Nou ja, en daar tussenin verwacht ik nog wel 23 klimmetjes, en 18 keer fout rijden. Ach so.. het hoort er allemaal bij.
Je vraagt je misschien af, waar blijven de foto's op deze weblog. Ik heb het verkeerde snoertje meegenomen - van een andere camera - en die past dus niet. Zodra ik terug ben in NL zet ik er foto's op.
Grusskott
Ps De eigenaren van dit hotel is de familie Kuttruffer, nee, ik verzin het niet.
Vandaag moest ik overstappen bij halte TitiSee
Rare jongens die Duitsers
Op de Feldberg was het zo'n 25 graden en er stond een beetje wind. Het deed een beetje Schiermonnikoogs aan kwa weer, als het in de rest van NL om te stikken zo heet is.
Terug in Donaueschingen de vertrouwde voetbalgeluiden uit de café's. Goed het was al 2-1 en ze hoefden nog maar 20 minuten te spelen ofzo. Maar het bleef de hele tijd heel spannend. Ik had overigens mijn ware NL-aard nog niet geuit. Zodat ik rustig het Duitse publiek kon aanzien, en merkte dat ze erg voor NL waren. Na afloop vertelde ik wel dat Nederlands was, en daar werd op gereageerd, 'gut fur Sie... wir treffen uns in finale!' En zo is het maar net. We gaan natuurlijk het nieuwe wonderkind van de Duitsers (wederom een Muller, net als in '74) geen kans geven, en we zorgen voor een glorieuze overwinning. Of ik dan nog zo goed wegkom....???
Morgen het Donaudal uit, en op weg naar het Neckardal. Dat komt dan weer uit in het Rheindal, en van daaruit naar het Moezeldal. Nou ja, en daar tussenin verwacht ik nog wel 23 klimmetjes, en 18 keer fout rijden. Ach so.. het hoort er allemaal bij.
Je vraagt je misschien af, waar blijven de foto's op deze weblog. Ik heb het verkeerde snoertje meegenomen - van een andere camera - en die past dus niet. Zodra ik terug ben in NL zet ik er foto's op.
Grusskott
Ps De eigenaren van dit hotel is de familie Kuttruffer, nee, ik verzin het niet.
Vandaag moest ik overstappen bij halte TitiSee
Rare jongens die Duitsers
zondag 27 juni 2010
Vuzuvela
Ik zit op mijn hotelkamer in de mooie stad Ulm. En Duitsland heeft zojuist van Engeland gewonnen! 4-1!
De vuzuvela's en de autotoeters zijn hier niet van de lucht. Grappig dat een event als de WK (WM hier) zo'n thema worden tijdens mijn reis. De klank van Vuzuvela's op een broeierige avond is echt HET geluid van de Tour de Deutschland.
Ulm ligt trouwens langs de Donau, op de grens van Beieren en Baden Wurtemberg. De Beierse kant heet Neu-Ulm en de andere kant gewoon Ulm.
De Donau fiets ik stroomopwaarts langs, tot aan de bron in het Zwarte Woud. Zo klim ik sluipenderwijs (hopelijk) tot meer dan 700 meter. Niet ver van de bron van de Donau ligt ook de bron van de Neckar. Deze ga ik dan opzoeken en dan fiets ik verder over de Neckartalradroute.
Denk je misschien dat buiten Nederland en China niet veel gefietst wordt? Hier in Duitsland is fietstrektochten echt een hobby van wat oudere stellen, maar ook hele groepen mensen tegelijk. En ook zonder een trektocht-doel zijn ze op een mooie zondag massaal op de fiets (ook in het Zuiden dus), naar de plas en vooral naar de Biergarten.
Tenslotte nog even over het fenomeen Biergarten... dat is dus echt wat anders dan een terras. Het kan wel een terras zijn, maar ook bijvoorbeeld een half weiland, gedeeltelijk overdekt, met massa's tafels en zelfbediening voor bier, limonade, en worstjes met brood. Vaak op een tijdelijke basis (gaat bv. alleen open in het weekend) Op zo'n warme zondag als vandaag is het prettig druk in de Biergartens. En uiteraard gaat het hier in halve liters. Als je minder wil, vraag je om een kleine bier. Er bestaat ook Radler, in NL heet dat Sneeuwwitje, bier met sevenup... Best lekker en je krijgt er niet zo'n zware benen van.
Heb er nog lang geen genoeg van, en heb ook nog tijd zat, dus dat komt mooi uit!
De vuzuvela's en de autotoeters zijn hier niet van de lucht. Grappig dat een event als de WK (WM hier) zo'n thema worden tijdens mijn reis. De klank van Vuzuvela's op een broeierige avond is echt HET geluid van de Tour de Deutschland.
Ulm ligt trouwens langs de Donau, op de grens van Beieren en Baden Wurtemberg. De Beierse kant heet Neu-Ulm en de andere kant gewoon Ulm.
De Donau fiets ik stroomopwaarts langs, tot aan de bron in het Zwarte Woud. Zo klim ik sluipenderwijs (hopelijk) tot meer dan 700 meter. Niet ver van de bron van de Donau ligt ook de bron van de Neckar. Deze ga ik dan opzoeken en dan fiets ik verder over de Neckartalradroute.
Denk je misschien dat buiten Nederland en China niet veel gefietst wordt? Hier in Duitsland is fietstrektochten echt een hobby van wat oudere stellen, maar ook hele groepen mensen tegelijk. En ook zonder een trektocht-doel zijn ze op een mooie zondag massaal op de fiets (ook in het Zuiden dus), naar de plas en vooral naar de Biergarten.
Tenslotte nog even over het fenomeen Biergarten... dat is dus echt wat anders dan een terras. Het kan wel een terras zijn, maar ook bijvoorbeeld een half weiland, gedeeltelijk overdekt, met massa's tafels en zelfbediening voor bier, limonade, en worstjes met brood. Vaak op een tijdelijke basis (gaat bv. alleen open in het weekend) Op zo'n warme zondag als vandaag is het prettig druk in de Biergartens. En uiteraard gaat het hier in halve liters. Als je minder wil, vraag je om een kleine bier. Er bestaat ook Radler, in NL heet dat Sneeuwwitje, bier met sevenup... Best lekker en je krijgt er niet zo'n zware benen van.
Heb er nog lang geen genoeg van, en heb ook nog tijd zat, dus dat komt mooi uit!
dinsdag 22 juni 2010
Allemaal angst
Bij gebrek aan I-pod (goddank) spelen de hele fietsdag allerlei liedjes in je hoofd. Die soms om een analyse vragen. Zoals bij het lied 'mijn droom' van Bram Vermeulen over angst:
Ik zeg: "Ik ben Bram"
Maar ik ben daar opeens niet zo zeker meer van
Je kijkt me aan en zegt
"Ik weet het, jij bent bang"
Ik ben bang, bang
Bang dat ik niet meer wakker word
Dat ik nooit meer ontkomen kan
En dat is maar al te waar. Voordat ik aan deze excercitie begon, werd ik geconfronteerd met allerlei angsten. Zou het echt doorgaan? Komt er niks tussen? Kan ik het financieel maken? Loop ik geen opdrachten mis? Gebeurt er niks akeligs met familie en vrienden? En ben ik er dan niet bij?
Maar belangrijker in mijn geval (heb last van artritis en psoriasis) was: Kan Ik Het Wel?
Deze winter kwam er weinig van fietsen. Sneeuw, ijzel, weerellende.
Dus pas eind maart voorzichtig gaan fietsen. En het viel niet mee.
Op een mooie aprildag toch maar eens een grote tocht gemaakt. Het ging lekker. 100 km. In geen 20 jaar meer gereden. Maar help: een liesblessure, en de enkel deed ook pijn, en daarna de achillespees en toen een naar trekkend pijntje in de kuit. Fysio, acupunctuur. Het hielp een beetje. Maar vooral de bemoedigende woorden: ´jij geen sportman? Moet je kijken wat je van plan bent?'
Goed, nu zo'n 1000 kilometer op de fiets verder. En het gaat eigenlijk steeds beter.
Wat mij doet bedenken dat veel pijntjes, veel gevoelens om het niet te doen, allemaal gebaseerd zijn op angst, 'domme' angst, waar je dus kennelijk overheen moet stappen. Ik heb dat dan vooral lichamelijk. Maar andere mensen laten zich door iets anders weerhouden. En dat is verdomd jammer. Want het is fantastisch om heel lang, en heel ver te fietsen, te wandelen, te reizen. Iets te doen waarvan je denkt:: 'het is leuk maar helaas het kan niet...' Ik kan het iedereen aanraden.
Goed nu in een fraai dorpshotel in midden Beieren, nog 50 km tot de mooie blauwe Donau. Ben van plan om de Donau af te fietsen naar de bron, vandaar de heuvel over naar de bron van de Neckar, over Stuttgart, Mannheim richting Rijn, en dan langzamerhand naar mijn vakantieadres (huisje voor een weekje met een vriendin) langs de Moezel. Heb nog een hele maand. Dus neem morgen alvast maar eens een rustdag (of fietsen zonder bagage dat kan ook).
Zoals ze hier in Beieren zeggen:
Gruss Gott
Ik zeg: "Ik ben Bram"
Maar ik ben daar opeens niet zo zeker meer van
Je kijkt me aan en zegt
"Ik weet het, jij bent bang"
Ik ben bang, bang
Bang dat ik niet meer wakker word
Dat ik nooit meer ontkomen kan
En dat is maar al te waar. Voordat ik aan deze excercitie begon, werd ik geconfronteerd met allerlei angsten. Zou het echt doorgaan? Komt er niks tussen? Kan ik het financieel maken? Loop ik geen opdrachten mis? Gebeurt er niks akeligs met familie en vrienden? En ben ik er dan niet bij?
Maar belangrijker in mijn geval (heb last van artritis en psoriasis) was: Kan Ik Het Wel?
Deze winter kwam er weinig van fietsen. Sneeuw, ijzel, weerellende.
Dus pas eind maart voorzichtig gaan fietsen. En het viel niet mee.
Op een mooie aprildag toch maar eens een grote tocht gemaakt. Het ging lekker. 100 km. In geen 20 jaar meer gereden. Maar help: een liesblessure, en de enkel deed ook pijn, en daarna de achillespees en toen een naar trekkend pijntje in de kuit. Fysio, acupunctuur. Het hielp een beetje. Maar vooral de bemoedigende woorden: ´jij geen sportman? Moet je kijken wat je van plan bent?'
Goed, nu zo'n 1000 kilometer op de fiets verder. En het gaat eigenlijk steeds beter.
Wat mij doet bedenken dat veel pijntjes, veel gevoelens om het niet te doen, allemaal gebaseerd zijn op angst, 'domme' angst, waar je dus kennelijk overheen moet stappen. Ik heb dat dan vooral lichamelijk. Maar andere mensen laten zich door iets anders weerhouden. En dat is verdomd jammer. Want het is fantastisch om heel lang, en heel ver te fietsen, te wandelen, te reizen. Iets te doen waarvan je denkt:: 'het is leuk maar helaas het kan niet...' Ik kan het iedereen aanraden.
Goed nu in een fraai dorpshotel in midden Beieren, nog 50 km tot de mooie blauwe Donau. Ben van plan om de Donau af te fietsen naar de bron, vandaar de heuvel over naar de bron van de Neckar, over Stuttgart, Mannheim richting Rijn, en dan langzamerhand naar mijn vakantieadres (huisje voor een weekje met een vriendin) langs de Moezel. Heb nog een hele maand. Dus neem morgen alvast maar eens een rustdag (of fietsen zonder bagage dat kan ook).
Zoals ze hier in Beieren zeggen:
Gruss Gott
woensdag 16 juni 2010
Martin Luther was here
En nee, geen Martin Luther King. Z´n naamgenoot. Voor degene die hebben opgelet tijdens de geschiedenisles, de grondlegger van het protestantisme. Hier in Eisenach (deelstaat Thuringen -vroeger Oost Duitsland) ligt de burcht 'De Wartburg'. Ludwig de zoveelste scheen op zijn jacht terecht te zijn gekomen op een steile berg, en te hebben geroepen 'wacht! hier komt mijn burcht'. Vandaar de naam.
In de Wartburg woonde eerst ene juffrouw Elisabeth. Ze werd op haar zesde uit Hongarije gehaald om later met Landgraaf Ludwig (de zoveelste) te trouwen, wat ze deed op haar veertiende. Elisabeth had het rare idee dat het goed was om goed voor de mensen te zorgen. Dus ze richtte de eerste ziekenhuizen op en ging daar zelf in werken. En nu spreken we over twaalfhonderdnogwat. Toen haar man haar verbood om de mensen brood te brengen, en dat toch stiekem deed, veranderde de broden toen ze betrapt werd spontaan in rozen. Zo gaat het verhaal althans.
En dan nu Luther, die eerst Luder heette, maar zijn naam veranderde in 'de bevrijde' (Luther). Luther was eerst netjes een katholieke student en monnik. Hij klom ook op tot iets belangrijks (een soort hoogleraar van die tijd, als ik het goed begrepen heb). Toen bedacht hij dat het wel heel makkelijk was voor rijke mensen om in de hemel te komen. Als je je had bezondigd aan pedofilie of overspel, dan kocht je gewoon aflaten bij de bisschop, en waren je zonden vergeven. Hij spijkerde 95 stellingen op de deur van de universiteitskerk in Wittenberg (verder naar het Noordoosten aan de Elbe). En toen was de boot aan. De paus en de keizer deden Luther in de ban en hij werd vogelvrij verklaard. De koning van een staatje rond Eisenach (woonachtig op de Wartburg) nodigde Luther echter uit op z'n burcht. Daar sleet hij zijn tijd en liet zijn haar en baard groeien. Hij noemde zich zelf Jonker Jorg. In tien weken (hij kon hard werken) vertaalde hij vervolgens het Nieuwe Testament in het Duits. Belangrijk.. want nu konden de gewone mensen begrijpen wat er in de Bijbel staat. Volgens Luther moet je namelijk ook nog in Jezus geloven, voordat je naar de hemel gaat.
Wat ik begrepen heb met mijn matige Duits, is dat in Luthers tijd belangrijke zaken gebeurden (rond 1500). De handel werd intensiever, er was veel meer contact. De boekdrukkunst werd uitgevonden, en politiek speelden er ook allerlei strijdpunten. De godsdienstvrijheid van Luther werd ook nog uitgebuit door allerlei dwazere predikers. Jantje van Leiden bijvoorbeeld. Deze was een wederdoper en richtte zijn eigen vrijstaat op in Munster, totdat ze er met geweld uit geflikkerd werden en Jantje van Leiden zich er met een Jantje van Leiden van afmaakte en van de toren sprong.
Verder merk je aan de sfeer en de verzorgdheid van huizen en wegennet dat het hier voormalig Oost Duitsland is. Je hebt hier soms kasseien (heel fijn) en betonplaatwegen (nog fijner). De steden zien er wat rommeliger uit, maar de sfeer op straat en terrasjes is zeer relaxed. Tenminste net wel in het avondzonnetje.
Morgen verder naar de bovenloop van de Werra. Ik vind het meestal nog steeds erg leuk, en het is heel bijzonder om zo elke dag weer nieuwe indrukken op te doen.
Grusskotti
Bart
In de Wartburg woonde eerst ene juffrouw Elisabeth. Ze werd op haar zesde uit Hongarije gehaald om later met Landgraaf Ludwig (de zoveelste) te trouwen, wat ze deed op haar veertiende. Elisabeth had het rare idee dat het goed was om goed voor de mensen te zorgen. Dus ze richtte de eerste ziekenhuizen op en ging daar zelf in werken. En nu spreken we over twaalfhonderdnogwat. Toen haar man haar verbood om de mensen brood te brengen, en dat toch stiekem deed, veranderde de broden toen ze betrapt werd spontaan in rozen. Zo gaat het verhaal althans.
En dan nu Luther, die eerst Luder heette, maar zijn naam veranderde in 'de bevrijde' (Luther). Luther was eerst netjes een katholieke student en monnik. Hij klom ook op tot iets belangrijks (een soort hoogleraar van die tijd, als ik het goed begrepen heb). Toen bedacht hij dat het wel heel makkelijk was voor rijke mensen om in de hemel te komen. Als je je had bezondigd aan pedofilie of overspel, dan kocht je gewoon aflaten bij de bisschop, en waren je zonden vergeven. Hij spijkerde 95 stellingen op de deur van de universiteitskerk in Wittenberg (verder naar het Noordoosten aan de Elbe). En toen was de boot aan. De paus en de keizer deden Luther in de ban en hij werd vogelvrij verklaard. De koning van een staatje rond Eisenach (woonachtig op de Wartburg) nodigde Luther echter uit op z'n burcht. Daar sleet hij zijn tijd en liet zijn haar en baard groeien. Hij noemde zich zelf Jonker Jorg. In tien weken (hij kon hard werken) vertaalde hij vervolgens het Nieuwe Testament in het Duits. Belangrijk.. want nu konden de gewone mensen begrijpen wat er in de Bijbel staat. Volgens Luther moet je namelijk ook nog in Jezus geloven, voordat je naar de hemel gaat.
Wat ik begrepen heb met mijn matige Duits, is dat in Luthers tijd belangrijke zaken gebeurden (rond 1500). De handel werd intensiever, er was veel meer contact. De boekdrukkunst werd uitgevonden, en politiek speelden er ook allerlei strijdpunten. De godsdienstvrijheid van Luther werd ook nog uitgebuit door allerlei dwazere predikers. Jantje van Leiden bijvoorbeeld. Deze was een wederdoper en richtte zijn eigen vrijstaat op in Munster, totdat ze er met geweld uit geflikkerd werden en Jantje van Leiden zich er met een Jantje van Leiden van afmaakte en van de toren sprong.
Verder merk je aan de sfeer en de verzorgdheid van huizen en wegennet dat het hier voormalig Oost Duitsland is. Je hebt hier soms kasseien (heel fijn) en betonplaatwegen (nog fijner). De steden zien er wat rommeliger uit, maar de sfeer op straat en terrasjes is zeer relaxed. Tenminste net wel in het avondzonnetje.
Morgen verder naar de bovenloop van de Werra. Ik vind het meestal nog steeds erg leuk, en het is heel bijzonder om zo elke dag weer nieuwe indrukken op te doen.
Grusskotti
Bart
donderdag 10 juni 2010
Der Lugenbaronn von Munchhausen
Dat ik langs de sprookjesroute fiets, zullen jullie weten. Na eerst door de Rattenvangerstad Hameln gefietst te zijn, kom ik vandaag langs het alleraardigste plaatsje Bodenwerder langs de Weser. De stad waar de Baron von Munchhausen is opgegroeid. Tenminste, als kind al werd hij page van een Russische prinses, en als jongeling ging hij voor de Russen vechten, eerst tegen de Zweden, daarna tegen de Turken.
En ja... dan maak je natuurlijk wel wat mee! En de Baron was goed in staat om zijn heldhaftige verhalen ietswat aan te dikken.
Toen hij terugkwam in Bodenwerder zat hij zo dus onder het genot van wat Detmolder Landbier (zo stel ik mijzelf voor) aan z'n vrienden sterke verhalen te vertellen. Een van die vrienden (een Engelsman) was zo 'vals/slim/sluw' om de verhalen op te schrijven en te mixen met andere bronnen van 'leugenliteratuur'. Nog tijdens von Munchhausens leven werd het al vertaald naar het Duits, en de baron was 'not amused'. Hij stierf uiteindelijk alleen en in armoede.
Zo vertelde mij overigens een apotheker in rustte in de bakkerij/café ter plaatse. Wist je trouwens dat de Baron ooit had bedacht om eens een kijkje te nemen bij de vijand, en per kanonskogel zich liet afschieten? Halverwege vond hij het toch niet zo'n goed idee, en keerde hij op een rivaliserende kanonskogel terug.
Of deze: Bij een tocht door het besneeuwde Litauwen zette hij z'n paard vast aan een paal. Toen hij 's morgens wakker werd, hing het arme beest boven in de torenspits. Tja, dat heb je als de sneeuw smelt..
En tenslotte.. Von Munchhausen wilde eenden vangen. Helaas had hij geen kogel meer. Dus hij bond een stuk vet spek aan een lijn. De eerste eend at het op en poepte het meteen weer uit. De tweede eend idemdito, zo had hij tien eenden aan de lijn. De baron hield zich goed vast en ging met de eenden de lucht in.
En toch, zoals de apotheker mij vertelde. De baron heeft het niet verzonnen, alleen fabuliseert.
Over het verhaal van de rattenvanger lees je hier: rattenvanger, overigens een prachtige website (beleven.org) als je even op een verhaal wilt komen maar niet meer weet hoe het ging.
Morgen meer over Hoxter, waar ik thans verblijf.
Zweet me de pest. En in de drankenautomaat zit nog bier. Denk dat ik er nog een neem.
Prosit!
En ja... dan maak je natuurlijk wel wat mee! En de Baron was goed in staat om zijn heldhaftige verhalen ietswat aan te dikken.
Toen hij terugkwam in Bodenwerder zat hij zo dus onder het genot van wat Detmolder Landbier (zo stel ik mijzelf voor) aan z'n vrienden sterke verhalen te vertellen. Een van die vrienden (een Engelsman) was zo 'vals/slim/sluw' om de verhalen op te schrijven en te mixen met andere bronnen van 'leugenliteratuur'. Nog tijdens von Munchhausens leven werd het al vertaald naar het Duits, en de baron was 'not amused'. Hij stierf uiteindelijk alleen en in armoede.
Zo vertelde mij overigens een apotheker in rustte in de bakkerij/café ter plaatse. Wist je trouwens dat de Baron ooit had bedacht om eens een kijkje te nemen bij de vijand, en per kanonskogel zich liet afschieten? Halverwege vond hij het toch niet zo'n goed idee, en keerde hij op een rivaliserende kanonskogel terug.
Of deze: Bij een tocht door het besneeuwde Litauwen zette hij z'n paard vast aan een paal. Toen hij 's morgens wakker werd, hing het arme beest boven in de torenspits. Tja, dat heb je als de sneeuw smelt..
En tenslotte.. Von Munchhausen wilde eenden vangen. Helaas had hij geen kogel meer. Dus hij bond een stuk vet spek aan een lijn. De eerste eend at het op en poepte het meteen weer uit. De tweede eend idemdito, zo had hij tien eenden aan de lijn. De baron hield zich goed vast en ging met de eenden de lucht in.
En toch, zoals de apotheker mij vertelde. De baron heeft het niet verzonnen, alleen fabuliseert.
Over het verhaal van de rattenvanger lees je hier: rattenvanger, overigens een prachtige website (beleven.org) als je even op een verhaal wilt komen maar niet meer weet hoe het ging.
Morgen meer over Hoxter, waar ik thans verblijf.
Zweet me de pest. En in de drankenautomaat zit nog bier. Denk dat ik er nog een neem.
Prosit!
maandag 7 juni 2010
MOIN!
Moin! Het Niedersaksisch voor ´hallo´. Duitsers fietsen erg graag. Zeker de senioren. Het was een lang weekend in Westfalen en uit het Ruhrgebiet kwam iedereen voor een meerdaagse fietstocht naar de Hase Ems Tour. Daardoor heel veel ´moin´, maar ook: bijna geen hotel te vinden in het plaatsje waar ik daar naar op zoek was. Gelukkig nog in een pensionnetje dat zijn beste tijd allang had gehad. Prachtige landschappen trouwens. Vanaf Weener tot ver voorbij Papenburg (de grootste veenkolonie) wel kaarsrechte wegen langs kanalen door het veen. Niet erg boeiend. Maar daarna een soort voortzetting van Twente. Zowiezo een beetje Twentse sfeer. Gezellige boerderijen met terrassen, hotels, familiegroepen enzo. Prachtige boerderijen trouwens, met vakwerk, maar wel rode baksteen daartussen. Op de rand onder het dak staat een opschrift, volgens mij iets met sprookjes ofzo. Maar weet het niet zeker.
Bij Damme de eerste uitlopers van de heuvels van Midden Duitsland. Vandaag 80 km. (verder dan ik dacht) straf naar het oosten gefietst naar de Weser. Tjonge wat is Noord Duitsland in sommige plekken leeg. Steeds na ongeveer 15 km. een dorp dat verder ook weinig voorstelt, maar waar tenminste nog een winkel is en een tankstation.
Nu aangekomen in Stolzenau langs de Weser. Morgen naar het zuiden. Voorbij de stad Minden stroomt de Weser door het Weserbergland. En dat wordt een nieuwe fase van mijn reis, mijns inziens. Want de heuvels zullen mij niet meer verlaten en alleen maar hoger worden. Zo lang ik de rivieren volg, zullen de klimmetjes wel meevallen. Maar zodra ik daarvan afwijk... In ieder geval ook talrijke romantische vakwerkstadjes in het verschiet. En misschien wat kitsch... Ik houd ervan..
Gegrueszt allen!
Bij Damme de eerste uitlopers van de heuvels van Midden Duitsland. Vandaag 80 km. (verder dan ik dacht) straf naar het oosten gefietst naar de Weser. Tjonge wat is Noord Duitsland in sommige plekken leeg. Steeds na ongeveer 15 km. een dorp dat verder ook weinig voorstelt, maar waar tenminste nog een winkel is en een tankstation.
Nu aangekomen in Stolzenau langs de Weser. Morgen naar het zuiden. Voorbij de stad Minden stroomt de Weser door het Weserbergland. En dat wordt een nieuwe fase van mijn reis, mijns inziens. Want de heuvels zullen mij niet meer verlaten en alleen maar hoger worden. Zo lang ik de rivieren volg, zullen de klimmetjes wel meevallen. Maar zodra ik daarvan afwijk... In ieder geval ook talrijke romantische vakwerkstadjes in het verschiet. En misschien wat kitsch... Ik houd ervan..
Gegrueszt allen!
woensdag 2 juni 2010
Korenmolens en pannenkoekenhuizen
Ilja Leonard Pfeijffer (vroeger dichter des vaderlands) schrijft in zijn reisverslag naar Rome (de filosofie van de heuvel) dat Nederland het land is van op elke hoek een pannenkoekenhuis of een korenmolen. Een bos met een fietspad erdoor, een hunnebed en een schattig plaatsje aan de rivier... Nederland is een fietsland voor 'watjes' zeg maar.
Het kan best zijn... maar dat houdt toch in Groningen op. Ten eerste was ik op weg naar de Noordgroningse wijk Beijum (staat nergens op de bordjes). Iedereen die ik het vroeg wist te melden dat het nog een pesteind fietsen was..
En vanochtend dan het serieuze werk. Kaarsrechte weg langs Lageland en Schapenhok naar Slochteren en verder. Langs de Blauwe Stad, de weg er naar toe is moeilijk te vinden. En ook de huizen worden niet verkocht. Mooi hoor in de zon. Maar bedenk je de plek in de winter, regenvlagen, ijzel, sneeuw misschien, koud en harde wind tegen. Nee, je zou de Giro d'Italia er niet laten beginnnen.
Via Nieuweschans het land van de Oosterburen in. Het wegdek verslechterd. De beruchte fietspaden op de stoepen beginnen. Bij elke opritlaan en straat een enorme knal van een iets verlaagd stoeprandje. Eerder met het bijltje gehakt, dus gewoon over de weg. Maar ook dat is niet veel beter. Mijn ervaring is overigens dat de Duitse fietswegen hoe verder in het binnenland beter worden. Maar misschien is dat gewenning.
Ik zit nu in hotel Die Harmonie in Weener, zo'n 12 kilometer over de grens aan de rivier de Ems. Morgen eens lekker uitslapen, stadje bekijken, op zoek naar het bittere en beroemde Jever-bier. Volgens het meisje van het hotel niet te zuipen, maar een advies van Nathan, en die kan het weten!
Tot zover, gegroet en het gaat u goed.
Het kan best zijn... maar dat houdt toch in Groningen op. Ten eerste was ik op weg naar de Noordgroningse wijk Beijum (staat nergens op de bordjes). Iedereen die ik het vroeg wist te melden dat het nog een pesteind fietsen was..
En vanochtend dan het serieuze werk. Kaarsrechte weg langs Lageland en Schapenhok naar Slochteren en verder. Langs de Blauwe Stad, de weg er naar toe is moeilijk te vinden. En ook de huizen worden niet verkocht. Mooi hoor in de zon. Maar bedenk je de plek in de winter, regenvlagen, ijzel, sneeuw misschien, koud en harde wind tegen. Nee, je zou de Giro d'Italia er niet laten beginnnen.
Via Nieuweschans het land van de Oosterburen in. Het wegdek verslechterd. De beruchte fietspaden op de stoepen beginnen. Bij elke opritlaan en straat een enorme knal van een iets verlaagd stoeprandje. Eerder met het bijltje gehakt, dus gewoon over de weg. Maar ook dat is niet veel beter. Mijn ervaring is overigens dat de Duitse fietswegen hoe verder in het binnenland beter worden. Maar misschien is dat gewenning.
Ik zit nu in hotel Die Harmonie in Weener, zo'n 12 kilometer over de grens aan de rivier de Ems. Morgen eens lekker uitslapen, stadje bekijken, op zoek naar het bittere en beroemde Jever-bier. Volgens het meisje van het hotel niet te zuipen, maar een advies van Nathan, en die kan het weten!
Tot zover, gegroet en het gaat u goed.
donderdag 20 mei 2010
Nog zeven dagen voor take-off
Wat ik ga meemaken... dat is nog koffiedik kijken. Volgt u deze site? Dan komt u het te weten.
De bedoeling is om een persoonlijk en cultureel verslag te maken.
Bijvoorbeeld met het geheim achter 'kunt u ons de weg naar Hamel(e)n vertellen meneer?'
Of het geboortehuis van Bach in Eisenach.
U kunt zich aanmelden door onderaan de blog te abonneren op de feeds.
Nieuwe feeds vindt u tussen de knopjes 'favorieten' en 'geschiedenis'.
Abonneren op:
Posts (Atom)